Z pandy w smoka: cover-up czarno-białego tatuażu na udzie

Wcześniej na tym udzie siedziała czarno-biała panda z bambusem — praca w czerni i szarości, z mocno wypełnionymi uszami i plamami wokół oczu. To właśnie te ciemne miejsca widać na zdjęciach, kiedy kładę szablon: prześwitują spod fioletu.

Ludzie myślą, że stary tatuaż zakrywa się „mocniejszym kolorem”. Nie zakrywa. Płaski kolor położony na czerni po dwóch, trzech latach ustąpi i stare kontury zaczną wracać.

Zakrywa detal i tekstura. Smok jest zbudowany z rzeczy, które ciągną wzrok i nie pozwalają mu odpocząć: łuska za łuską, pasma grzywy, piana i zawirowania wody, cień pod każdą łapą. Tam gdzie panda miała najciemniejsze plamy, siedzi teraz najgłębsza, najbardziej wzburzona woda — nie dlatego, że jest ciemna, tylko dlatego, że jest najgęściej wypracowana. Oko nie ma gdzie usiąść i przestaje szukać starego wzoru.

3 sesje i jedna korekta. Bez lasera. Po pandzie nie ma śladu.

Na zdjęciach widać całą drogę: stary tatuaż, szablon położony na nim i gotową kompozycję — realizm w kolorze na granicy fotorealizmu.